Merhabalar
Bu yazının başında okuyucunun dikkatini çekmek için ne yapacağımı düşündüm ve aklıma okuyucuya merak uyandıran sonu belirsiz ufak bir hikaye ile başlamak geldi. Ben bunu yapmam gerektiğini okulda öğrenmedim.
Şimdi benimle beraber birkaç adım geri gelip yazının başında bahsettiğim ortalama 700 kişilik bu binaya bakmanı istiyorum. Çok geniş bakmaya gerek yok 8. Sınıfı görene kadar geri çekilsek yeterli. Ben burada durup baktığımda içerisinde ortalama 700 kişinin olduğu, duvarları farklı renklerdeki bu binada gördüklerinden başka hiçbir şey bilmeyen zavallı Ayşe Berrin'in TEOG'da beklediği puanı alamadığı için kendini bornoz kemeriyle kalorifer borusuna astığını görüyorum.
Bir insan ne zaman yaşamak istemez?
Yaşamak için sebebi kalmadığında.
Belki de ortalama 700 kişilik yüksek duvarı bu bina minik Berrin'e ders dışında bir şey katsayı, henüz 13 yaşındaki zavallı Berrin'e kalın test kitaplarının yanında bornoz kemerini boynuna geçirmeden önce aklına gelecek birkaç şey verseydi bu olay hiç yaşanmayacaktı.
Şimdi biraz ilerleyip 12. Sınıfa bakmak istiyorum.
Hayatının hiçbir yerinde işine yaramayacak yüzlerce şey öğrenmiş ortalama bir öğrenci görüyorum burada. Üniversite sınavı için bir yılını heba etmiş, defalarca sinirden ağlamış bir öğrenci. Hayattan o kadar kopmuş ki güneşten mahrum bir yıl geçiren cildi bembeyaz kalmış, ufak bir topluluğun önşmde konuşmaya bile cesareti yok. Aklına sınav geldiği an bile heyecandan elleri titriyor, soğuk soğuk terlemeye başlıyor.
Beraber baktığımız iki kişi de biziz aslında. İntihar eden de biziz, cildi bembeyaz kalan da biziz.
Belki bu yazı seni sadece üzmüştür ama bundan sonra yapmamız gereken şey okuldan cesaretinizi ve hayallerimizi alıp hayali olan yazarlar okumak, canımız çıkana kadar tiyatro yapmak, garajımızda facebook kurmak, 2330 Hasan Erce olmayı bırakıp tek başına her şeyi yapabilecek cesareti olan, sosyal, düşünebilen, hayatın içinde olan sadece hasan olmak.
Okuduğun için teşekkürler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder